ఉదయం 9:30 కావస్తోంది.కిచెన్లో వంట చేస్తోంది పనిమనిషి లక్ష్మమ్మ…హాల్లో సోఫా మీద కూర్చొని బాక్సర్,టి-షర్ట్ వేసుకుని టి.వి చూస్తున్నాడు జయంత్.సోఫా మీద పడుకొని అన్నయ్య ఒల్లో తల

మరుసటి రోజు ఉదయం..లక్ష్మమ్మ వంట చేస్తోంది,శ్వేత కంప్యూటర్ క్లాస్ కి రడీ అవుతోంది.జయంత్ కి నిన్న జరిగిందంతా కల లాగా అనిపిస్తోంది.రాత్రి ఉన్న ధైర్యం ఇప్పుడు లేదు…కొత్త

మధ్యాహ్నం తన ఇంటికి వెళ్ళాను. రమ్య వాళ్ళ అమ్మ గీతా ఆంటీ ఉంది. రమ్య తన ఫ్రెండ్ స్వాతీ ఇంటికి వెళ్ళిందని ఆంటీ చెప్పింది. స్వాతీ ఇంటికి

యా అల్లా ఏం కష్టం తెచ్చిపెట్టావయ్యాఅంటూ చదువుతున్న తెలుగు గ్రామర్టెక్స్ట్ బుక్ పక్కన పెట్టి గట్టిగా నిట్టూర్చాడుమొహమ్మద్ గౌస్ మొహిద్దీన్. పాపం మొహిద్దిన్ గారికి తెలుగు చాలా

పద్దు… బస్సు స్టాండ్ లో నిలబడి బస్సు కోసం ఎదురుచుస్న్ది అనేకన్నా తనను చూస్తూ చొంగ కారుస్తూన్నా వాళ్ళను చూసి మనసులో మురిసిపోతుంది అవును మరి తనంత

పేరు సులోచన. ఉండేది విజయవాడ. మా వారు విజయవాడలో పెద్ద బిజినెస్ మేన్. వారి పేరు సాంబశివరావు. వయసు 45. నా వయసేమో ఆయనకంటే అయిదేళ్ళు తక్కువ.

కజిన్ పెళ్ళికి వచ్చి నెల రోజులు అయినా స్వప్న వాళ్ళ ఆయన సెలవు లేదు అని వచ్చి తీసుకు వేల్లకపోవడంతో చూసి చూసి ఇంకా లాభం లేదు

రవితేజ ని చూసిన అనుష్క అటు వైపు నడిచింది. “బాగున్నావా పిన్నీ” అంటూ అనుష్క బ్యాగు అందుకున్నాడు.“బాగున్నాను.. నువ్వెలా ఉన్నావురా అమ్మకూచి” అంది. రవితేజ ఎప్పుడూ తన

నేను బెంగుళూర్ కి వెళ్ళేఎ.సి బస్ లోకి ఎక్కి తక్కిన ప్రయాణీకుల్ని చూసి, నిట్టూర్చాను, నిరుత్సాహంగా. బస్ మా టౌన్ నించే బయలుదేరుతుంది. పది మంది ఉన్నారు.

యశోదతో బాత్రుం కు వెళ్లి తలుపు వేసుకొంది. నేను వెళ్లి తలుపు తట్టాను. “కొద్ది సేపు ఉండు వస్తున్నా “ “తలుపు తేరు నేనూ కడుక్కోవాలి ”